باران

پر فروغت گل بوسه ای با گلبرگهای محبت می نگارم و تا پای جان

می گویم:       

                                            دوستت دارم 

                                    از طرف شاگردان پر مهرم: ناجیلا-نفیسه و فهیمه                                                              

             لا لا لا لا نخواب، دنیا خسیسه!

                                                   واسه کم آدمی خوب می نویسه

                                           یکی لبهاش تو خوابم غرق خنده ست

                                   یکی پلکاش تو خوابم خیس خیسه

باران باش و ببار

هرگز نپرس که پیاله های خالی از آن کیست؟